Geef ons een zaal vol opa’s en we spelen de sterren van de hemel

Over een paar dagen staan we weer in het theater met een marathon aan jeugdtheater.

Veel van onze klassen, een paar honderd leerlingen, staan dit weekend op het podium met een eigen stuk. Wekenlang hebben zij geoefend en na heel wat streepjes zetten op de muur is het nu bijna zo ver.

Veel kinderen hebben eerder opgetreden voor publiek maar voor een aantal is het de eerste keer. En dat is voor deze 7, 8 of 11 jarigen knetterspannend. Ik zie het aan hun gezichten tijdens de repetities. Gespannen wachten ze af totdat het moment daar is. Hun moment of fame. De eerste regel tekst. Het zinnetje dat thuis al zo vaak is geoefend en het hele gezin inmiddels kent.
Het zinnetje dat ik vaders en moeders in de zaal zie playbacken als ik in de coulissen zit. Dat zijn de mooiste momenten. Ik zie alles. De moeders die hun adem inhouden als hun kind het podium op loopt. De vaders met de meest trotse blik in hun ogen. De oma’s die volop zwaaien – iets waar we al voor waarschuwen in de lessen ‘oma gaat zwaaien, niet terug zwaaien, zwaai maar even tijdens het applaus’.

Of opa’s, die kunnen er ook wat van. Dat is misschien wel het fijnste publiek, een zaal vol opa’s. Zij lachen het hardst. Met de armen over elkaar genieten zij van alles wat op het podium gebeurt. En ze klappen. Heel hard ook. Met hun grote Twentse handen. Één opa hebben we gedoopt tot Henk Bravo omdat hij gemiddeld 3 keer tijdens een voorstelling ‘Bravo!’ roept. Heerlijk. Geef ons een zaal vol opa’s en we spelen de sterren van de hemel.

De voorstellingen zijn geweldig. Het heeft iets magisch. De doeken die langzaam open gaan. Je even afsluiten van de wereld buiten. Ons eigen verhaal en dan die stralende gezichtjes.

Het zal niet perfect zijn. Zeker niet. Soms zal er een zinnetje vergeten worden. Of een liedje wordt misschien te laat ingezet. Of te vroeg. Ik voorspel een valse noot. Of 3. Er zullen ongetwijfeld kinderen struikelen. Ik gok op 20 kostuums met ranja vlekken of erger – chocola. Er zullen tranen vloeien, stromen misschien wel. Maar dat geeft niet. We zetten emmertjes klaar om ze op te vangen. Gelukkig hebben we inmiddels een middeltje gevonden tegen oorpijn, buikpijn, een zeer hoofd of zere teen. Een dikke knuffel van de juf. Werkt uitstekend tegen zenuwen.

Liefs Jolien

PS: Ik heb jaren geleden tijdens een voorstelling meegemaakt dat een lief, klein, blond jochie van 7 zijn zin vergat. Voor dit soort momenten hebben we een souffleur die vanuit de coulissen de zin zachtjes voor zegt. Maar voordat de souffleur iets kon doen stond de vader van het jochie op in de zaal, riep de zin voluit en het jochie speelde vrolijk verder. #held.




Contactinformatie

06 317 458 51

info@theaterschoolzot.nl

Volg ons op >>

Zakelijke gegevens

KVK: 54462649
IBAN: NL87RABO0162577958
BTW: NL035725953B01

Nieuwsbrief

Geef je op voor de nieuwsbrief en blijf strak op de hoogte van alle ontwikkelingen, nieuwtjes en van de Theaterschool: